Beautiful burn-out

Beautiful burn-out

“Eh ja, de huisarts wil dat ik deze week thuis blijf. Ik mag geen aspirines meer nemen maar moet bewust m’n hoofdpijn gaan voelen.” Zo meldde ik me een paar jaar geleden ziek bij m’n leidinggevende. Het voelde, op de hoofdpijn na dan, eigenlijk wel lekker. Ik had ‘toestemming’ om een week thuis te zijn. En na die week zou ik gewoon weer aan het werk gaan.

Maar zo ging het niet. Natuurlijk niet. Na die week voelde ik pas écht hoeveel hoofdpijn ik had, hoe moe ik was en hoe weinig energie ik had. En dat was vreemd. En raar. Zo was ik niet. Dat het me inderdaad even teveel was geworden, dat besefte ik wel. En dat het meer tijd kostte, kreeg ik ook wel door. Ik noemde mezelf “overspannen”.

Maar burn-out? Nee joh, echt niet. Dat was te erg, te heftig. Dat hadden anderen. Daar was het veel erger. Niet toegeven. Mezelf compleet ontkennen. Wie ik was, op dat moment. Want ja, ik had wél een burn-out. En ja, het was erg. En heftig. Ik moest toegeven aan mezelf: “Agnes, jij hebt een burn-out”.

Vreselijk om te moeten toegeven. Ik schaamde me rot. Had gefaald. Ik een burn-out? En vooral, al die anderen? Wat zouden die er wel niet van zeggen, van vinden? Echt vreselijk…

Maar toch… het hielp. Toegeven dat ik een burn-out had. Aan mezelf. Het gaf lucht. En ruimte. Hetzelfde gevoel als toen bij de huisarts: Ik gaf ‘toestemming’ aan mezelf. Het was oké. Ik, Agnes, had een burn-out. Punt. Ik ging het benoemen. Hardop zeggen, tegen anderen. Dat ik een burn-out had. En écht, dat hielp. Het voelde op een vreemde manier fijn. Omdat ik mezelf erkende. In wie ik was op dat moment. De Agnes diep in mij zuchtte: “Eindelijk!”

Beautiful burn-out. Zo noem ik het nu. Achteraf. Niet als je er middenin zit. Zeker niet. Dan is het heftig. Zwaar. En het maakt je misschien wel boos. Als je dit leest. Geïrriteerd. Snap ik. Zo voel jij het nog niet. Maar ik noem het wél zo.

Beautiful burn-out. Bracht me terug. Bij mezelf. Bij wie ik écht ben. Wat ik belangrijk vind. Wat ik wil. Waar ik blij van word. Moeilijk? Vreselijk? Diepe dalen? Zeker. Nieuwe keuzes moeten maken. Loslaten. Mensen en taken. Dingen en rollen. Zowel privé als werk. Moeilijk. Maar nodig.

Beautiful burn-out. Thank you. Ik ben er weer. Ik ben weer ik.

Geplaatst in Blog.