Mam, kom je ontbijten?

Ik schrik, was even in gedachten verzonken. Ik spuit een beetje parfum achter m’n oren en op m’n polsen en werp een laatste blik in de spiegel. En het bevalt me wat ik zie. M’n gezicht, m’n haren, m’n groene ogen, m’n sproeten. Een mooie, zelfbewuste vrouw. Een vrouw die ik ken, een vrouw die ik herken. De vrouw die ik bén! Ik kijk nog eens, glimlach naar m’n spiegelbeeld, recht m’n schouders, knik mezelf trots toe in de spiegel en met ferme tred loop ik de badkamer uit, de trap af.

Want een jaar eerder…

sta ik ook voor de spiegel en zie ik mezelf, mijn spiegelbeeld. Ik zie m’n gezicht, m’n haren, m’n groene ogen en m’n sproeten. Ik kijk… en ik zie het… ik zie het écht wel. Ik zie dat ik het ben; het is mijn gezicht, het zijn mijn haren, mijn groene ogen en mijn sproeten. Ik kijk nog een keer en voel de paniek in me opkomen. M’n hartslag gaat sneller, m’n ogen worden groter en m’n handen worden klam. Ik slik. En ik slik nog een keer. Weer kijk ik in de spiegel. Ik wacht op het antwoord, terwijl ondertussen m’n ademhaling steeds sneller en onregelmatiger gaat. Ik hoop tegen beter weten in, dat het antwoord toch nog komt, ook al is dat de afgelopen maanden niet gebeurt. Ik voel een traan opkomen. En nog één en nog één… M’n lip begint te trillen en ik blijf in de spiegel kijken, tegen beter weten in. Het spiegelbeeld wordt wazig en troebel, door de tranen…. En dat is precies hoe ik me voel; wazig en troebel. Want… wie is deze vrouw? Wie is dit spiegelbeeld? Ik wéét dat ik het ben, maar ik ken haar niet meer. Ik ben haar kwijt! Waar is ze gebleven? Die krachtige, zelfbewuste, alles aankunnende vrouw? Waar is ze en wie is deze vrouw? Ik ken en herken mezelf niet… en de tranen blijven stromen en ik geef me eraan over…
Ik loop de woonkamer in. “Wat zie je er mooi uit, mam!” zegt m’n ene zoon. “En wat ruik je lekker!” zegt m’n andere zoon.

En ik glimlach. Ik glimlach, omdat ik me mooi voel, omdat ik me trots voel. Ik heb m’n burn-out “verslagen”. En als ik in de spiegel kijk, zie ik de vrouw die ik kén! De vrouw die ik bén!

 

Geplaatst in Blog.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *